Bir saat duvarda asılı, sesi içime vurur
Aynı anı döndürür, hafıza içimde kurur
Zaman paslı bir çivi, kalbimde ağır oturur
Çakıldıkça iner içime, sızı derine yürür
🦋🦋🦋
Bir yol penceremde kalır, adımlarım duraksar
Yönlerim dağılırken içimde mesafe artar
Bekleyiş ağırlaşır, ilmik boynumda sarkar
Zaman idam sehpasında, nefes içime çarpar
🦋🦋🦋🦋
Günler üstüme çökerken, ömür içimde kavrulur
Geçmiş bir rüzgâr olur, hatıralar savrulur
Her sustuğum yerde kalbim içten yorulur
İnsan susuyorsa, kelimeler boğulur
🦋🦋🦋
Zaman duvarda bekler, kalpte tortu bırakır
Ne hızlanır ne yavaşlar, içimde boşluk kazır
Bir “keşke” düşer avuçlarımdan, kırılır
Geriye eksik bir insan, suskunluk kalır
🦋🦋🦋🦋
Söylenmemiş cümleler içimde birikir
Her kelime yarım kalır, içimde kımıldanır
Sustum sandılar beni, içimde fırtına büyür
Sessizlik uzadıkça insan kendine yorulur
🦋🦋🦋🦋
Ne giden geri döner, ne kalan yol bulur
Hatıralar dokundukça içten içe kaybolur
Ayrılık kış gibi kapıda bekler, gölgemle durur
Beklemek cellât gibidir,
İpi çekmez ama boynunda durur
🦋🦋🦋🦋
Ne umut tam ölür burada, ne diri kalır
Zaman bile eksilir bu sessizlikte, çürür
İnsan kendine geç kaldıkça içinden yorulur
İnsan en çok anlaşılmadığında yorulur
Ne umut tam ölür burada, ne diriltir
🦋🦋🦋🦋
Bazı bekleyişler vardır, bir an değil ömürdür
Bu, idamı ertelenmiş bir mahkûmun dilidir
Yol pencerede kalır, adımlarım silinir
Zaman, bozuk bir saat gibi içimde birikir
🦋🦋🦋🦋
26.01.2026 — 15:00
Yazar: Adem Çelik