Bu şiir, kırgınlığın ve değersiz hissettirilmenin çok net, filtresiz bir haykırışı. Mesafe, suskunluk ve görmezden gelinmenin yarattığı acı sade ama sert dizelerle aktarılmış. Finaldeki beddua gibi duran cümle ise şiirin duygusal yükünü doruğa taşıyor; okuru sarsıyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Şiirin Adı: Gün Yüzü Görme
Şairi: Sadık Yılmaz
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Kalburabastı FM frekansları çekti, saz akort edildi, mikrofon açık…
Buyurunuz: Bu şiir, “soğukluk” kavramının meteorolojiden istifa edip insan ilişkilerine yerleştiği anın tutanağıdır. Şair öyle bir mesafe çizmiş ki, sosyal mesafe kuralları gelse bu kadar olmazdı. Yanındayken bile uzak olan birinin, aslında hiç gelmemiş sayılması gerektiğini yüzümüze çarpıyor mısralar.

Bakışlar Kaf Dağı’ndan, dokunuşlar buzhaneden, gülüşler vitrinlik… Şair sorularla sıkıştırıyor muhatabını; ama öyle nezaketle falan değil, vicdanın ensesine çöken cinsten. “Sen hiç kendini…” diye başlayan her soru, aslında karşıdakine değil, insanlığa sorulmuş bir yoklama fişi.

Bu şiirin en sert tarafı beddua değil; empati talebi.
“Bana yaşattıklarını yaşamadan gün yüzü görme” demek, Kalburabastı Efendi’ye göre şudur:

“Benim yaşadığım bu ruh halini tatmadan, güneş sana doğmasın.”
Bu, kin değil; ilahi adalet talebidir. Mizah şurada gizli: Şair o kadar net ki, karşı tarafın hâlâ “bir şey olmamış gibi” kapıya gelme ihtimalini bile peşinen kapatıyor. Kilidi vurmuş, anahtarı da denize atmış.

Velhasıl; bu şiir soğuk bir insana yazılmış ama ateşi yüksek.
Okuyan üşüyor, düşünen yanıyor.

Vesselam.
— “Empati, yaşanmadan öğrenilmeyen tek derstir.”
— “İnsan, başkasını yok saydıkça kendi varlığını da eksiltir.”

Derin bir yalnızlık ve incinmişlik var dizelerde; sessizlik, soğukluk ve yok sayılma insanın içine dokunuyor. Final, kalpten kopup gelen acı bir haykırış gibi.
Güzel bir eser okudum tebrik ederim yüreğinize sağlık saygılarımla değerli hocam 🌿