Şiirin Adı: İz Kalmadı Benden
Şairi: Canan Eren
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri nam-ı diğer Delibal

Destur ya Allah, bismillah…
Efendim, bu şiir var ya bu şiir; “ben gittim” demiyor, “beni de alıp gittiler” diyor. Öyle bir yokluk anlatısı ki, insan aynaya bakıp “ben buradayım ama kimim?” diye soruyor. Her dizede “sen vardın” diyerek öyle bir yük bindirmiş ki sevdaya, sonunda hamal pes etmiş, aşk tek başına kalmış.

Kalburabastı Efendi der ki:
Bu şiirde ayrılık kapıyı çarpıp gitmiyor; usul usul içeri giriyor, eşyaları topluyor, şairi de valize koyup çıkıyor. Geriye ne kalıyor? Bir soru işareti, bir “Nerdeyim ben!?” haykırışı… İşte şiirin bel kemiği burada. Bu soru öyle kolay sorulmaz; bunu soran, kendinden epey eksiltmiştir.

Mizahını da yapalım hakkıyla:
Bu sevda öyle bir sevda ki, vergi dairesi gelse “neyin var?” diye, şair elini kaldırıp “yoklama memuru gitti, her şeyi aldı” der. Neyim var neyim yoksa sen aldın dizesi var ya… İşte o dize, aşkın mülkiyet tapusunu iptal ediyor resmen.

Ama şaka bir yana,
Bu metin kısa ama ağır. Az konuşup çok söyleyenlerden. Suskunluğun edebiyatını yapıyor. Kalburabastı Efendi Hazretleri şapkasını çıkarır, bastonunu yere vurur ve der ki:
“Bazı şiirler bağırmaz; insanın içinden usulca çekip alır.”

Vesselam.

> İnsan bazen birini kaybetmez, kendini kaybeder.
En derin kayboluş, ardında iz bırakmayanıdır.