Aklım yetmiyor, söz beyan etmeye,
Dilimden dökülen, yürek varıdır.!
İstekler bumuydu, hal arzetmeye,
Cümleler anlamsız, kulun zarıdır.!

Nursuz’a nurum desem, olur mu ki,
Hal bilmez, canım desem, bilir mi ki,
Yürek yansa sevgiden, değer mi ki,
Hal ahval bazında, günün karıdır.!

Faydası olmayan, yalancı dostlar,
Çok insan nursuzdur, yüzünde kasttan,
Çokları anlamaz, saftır doğuştan,
Meçhulde yaşarlar, kendi canıdır.!

Özürü bilmeyen, başkasın bilmez,
Kendini bilenler, sırrın söylemez,
İnsan olan insanın, hakkın yemez,
Özünde kirlilik, yürek ağrıdır.!

İnsanlar bir nebze, yaşar da gider,
Sevgiyi bilmeyen, sevdayı nider,
Ham olan yürekler, bir pulmu eder,
Dilinde tesbihi, sözü üğüdür

Çakıltaşı gibi, yıllarca kalmam,
Umman’a dalmam, sırrını bilmem,
Nacizane insan, ebedi durmam,
Divan’da hesabı, veren zamandır.!

Gülümü kurutan, insan olursa,
Bülbülüm Feryatla, gönlü yanarsa,
Miadı dünyadan, bir gün giderse,
Zamanı tükenir, bom boş kalandır.!
24.01.26 / Saat 23,25
MİADI (Mehmet AY)