Gerçekler acıtıyor canı
Hayat dediğin, biraz gerçek,
Biraz da sanı.
Geriye baktığımda gördüğüm,
Boşa incitmişiz bu canı.

Zaman pınarında yol alan küçük bir zerreyim.
Şu güzel dünyaya küsüp,
yüzünü kapatan perdeyim.
Ey kocaman fanus olan dünya,
Zirvene tırmanırken,
Uçurumuna düşüp; toprağına karışan avareyim.

Çoğu kez arayışlar gider boşa,
Hataların vebali gelir başa.
Ey gafil; aklınla değil de,
Duygularınla yaşarsın coşa, coşa.
Sevginin haznesidir gözlerin,
Kem gözlerde sevgiyi ararken,
Bir ömür gidi verdi boşa.

Yaş kemale erdi,
Çekilir dizlerde derman.
Herkesin kaderi ayrı olsa da,
Faniliğe yazılmış Ferman.

Sırra Kadem basıp gideğiz buradan.
Dünyanın kanunu bu!
Böyle yazmış yazgıyı yaradan.
Dilim lâl olsa da,
Kalem oynar, söz eder biraz mutluluk,
Biraz hüzün,
bir de savmayan yaradan.

Kalem oynar, dertler zil çalar gönülde,
Ne umar insanoğlu, ne bulur
Şu kısacık ömürde.

Mevsimler değişir durur,
Bazen ilkbahar, bazen yaz.
Alır eline kalemi insan,
Çala kalem yaz der saz.

Gönül bülbülünün nağmeleri,
Bazen şiir olur, bazen şarkı,
Düşer sazın teline,
O da şelale olup,
Taşar gönüllerde,
Çizer su misali arkı.

Nice aşıklar gelip geçti,
Vurdular sazın bam teline.
Bıraktılar sevgi dolu duyguları,
Seher yeline.
Anladılar bülbül dilinden,
Aktılar şelale, şelale,
Dem oldular sazın teline.

Kanattılar duyguları,
Gülün dikenini hissedince
Gül dalında.
Dediler ki!
Duygusuzlar ne anlar telin ahında.

Gönül gözyaşı damlar kalem ucundan,
Sevginin ateşi harlanır durur avucumda.
Ey bülbül, Bahar gelmeyince ötmez oldun.
Hasretin bağında yalnız bıraktın beni ya,
Bahar olmayınca mevsim,
Kış ortası zaman yine,
Sensiz buralarda
Gamlı baykuşun yüzü gülmez oldu.