Aşkın bir çizgisi varmış
geç fark ettim.
İnsan, kendinden vazgeçtiği yerde
sevmiş sayılmıyormuş meğer.

Bir bakışa aldandım,
bir gülüşe inandım,
kelimelerin tatlılığına kandım.
Oysa sözler sıcak,
yürek buz gibiydi.

Ben derdimi koydum ortaya
o aynaya baktı sadece.
Ben çoğaldım sanırken
yavaş yavaş eksildim.

Sevmek sandım susmayı,
beklemeyi,
anlaşılmayı istememeyi.
Meğer bunlar
kendimi inkâr etmekmiş.

Her naslanışını aşk sandım,
her uzaklaşmasını sınav.
Oysa sınanan bendim,
kaybeden de…
Mana aradım
maddeyle örülmüş bir dünyada.

Kalp aradım
hesap yapan bir bedende.
Yanlış kapıyı çaldım,
yanlış duada ısrar ettim.

Aşk dedikleri
iki yürek yan yana gelince değil,
birbirini incitmeden durabildiğinde
başlarmış.
Biri yaralıyor,
öteki hâlâ seviyorsa
orada aşk değil
alışkanlık, korku
ve yalnızlık varmış.

Şimdi dönüp bakıyorum da
en büyük ihanet
ona değil,
kendimeymiş.

Bir daha bilirim artık:
Kalpsize kalbini veren
yalnız kalmaya razıdır.

Ve her sevgi
sevilmeye değmezmiş.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 24.01.2026