💦💦💦💦💦
Soğuk memleketteyim,
ıslak sokakların altında.
Kanal kenarında duruyorum,
yağmur adımı siliyor kaldırımdan.
🕊️🕊️🕊️🕊️💦
Burada herkes yaşar gibi duruyor,
ben zamana asılıyım.
Son umudum onu beklemek sanmışım,
meğer umut, kalmayan bir şeymiş içimde.
💦🕊️🕊️🕊️
Sular ağır,
ben yorgun.
Kollarım dibe çekiliyor
yine de çırpınıyorum;
çünkü insan
batarken bile nefes alır.
Uçamıyorum,
kanatlarım yok,
ama ellerim
hâlâ suyun içinde yol arıyor.
🕊️💦💦💦
Bir koku vardı,
sadece ona aitti.
Rüzgâr ne kadar taşıdıysa,
hiçbiri onu getiremedi.
Her nefeste aradım,
her gölgeye dokundum,
ama sadece o eksikti,
teninden süzülen gecenin kokusu.
💦🕊️🕊️
Yağmur altında bekliyorum,
kanalın sessiz kıyısında.
Arzum uzaklarda,
ellerim boş, yollar kapalı.
Her damla içimde bir özlem,
her gölge kalbimi burkuyor,
sevdiğim orada, ben burada…
aramızda sadece sessizlik ve su
💦🕊️🕊️🕊️
Her nefes temiz,
her çırpınış özgür…
ve bu, bir umut.
Gece ne kadar karanlık olursa olsun,
kanalın siyah sularında
ellerim hâlâ süzülüyor.
🤲💦💦💦
Her nefes temiz,
her çırpınış özgür…
ve bu, bir umut.
Bir gün duyarsan,
“o beni hiç sevmedi” deme.
De ki:
O boğulmadı,
çırpındı…
ve bu da bir umuttu. 🤲
Ve yine buz gibi ellerim, üşüyen yüzüm,
kanalın soğuk sularıyla birleşiyor.
Hayalimde sevgilim beliriyor,
🕊️🕊️🕊️🕊️💦
saçlarından düşen gece kokusunu hissediyorum,
gölgesiyle yavaşça
Karanlık kayboluyor.
🕊️🕊️🕊️💦
Yazar Adem Çelik ✍️