Bir kafede, yağmur camları döverken,
Sen köşede, ben pencere kenarında.
Kahve fincanın buharı yükselirken,
Gözlerim kaydı sana, usulca, istemeden.
Yakalandım; bakışımı kaçırdım hemen,
Ama sen beni görmüştün, tutmuştun o anı.
Geri döndün yavaşça, gözlerinle sordun:
“Görüyor musun beni, görüyor musun?”
İkimiz de bakmak istiyorduk açıkça,
İkimiz de gizliyorduk kalabalık masalardan.
Bir bakış kaçamağı, bir kalp atışı fazladan,
Zaman durmuştu, sadece ikimiz vardık.
Hesabı ödedin, kalktın sessizce,
Ben de aynı anda, sanki anlaşmışız gibi.
Kapı önünde, yağmur altında durduk,
Şüemsiye yoktu bizde, ama önemli değildi.
Gözlerin konuştu yine, benimle yalnız:
“Buradayım,” dedi, “ve seni bekliyorum.”
Ben de aynı sessiz dille cevap verdim:
“Ben de buradayım, ve seni istiyorum.”
O an anlaştık, gizli bir yeminle,
Yağmur damlaları şahit olurken bize.
Heyecan içimde fırtına gibi esiyor,
Özlem yeni doğdu, ama çoktan büyüdü.
Sırdaşımsın sen en kuytu düşlerimin,
Aşkın en derin yerinde saklarım seni.
Bir bakışla başladı, bir yağmurla büyüdü,
bu sadece başlangıç, biliyorum.dedin.
İkimizde yan yana yürüyerek gittik...

Bedri Demirpençe