Kim bilir neredesin hangi mevsim baharın,
Kokuşunda nem kaldı zamanın ötesinde.
Kaynadıkça eridim savururken buharın,
Yakışında nem kaldı zamanın ötesinde.

Gözümüm hayaline düşerken tatlı yüzün,
Göğsümü parçalıyor ruhuma çöken hüzün,
Hiç aklımdan çıkmıyor ağlamaklı o gözün,
Bakışında nem kaldı zamanın ötesinde.

Yokluğun kör karanlık ıssız bir kuyu dibi,
Her hatıran aklımda hepsi maziye tabi,
Başına papatyadan çiçekleri taç gibi,
Takışında nem kaldı zamanın ötesinde.

Söyle şimdi ben gibi kimler tarar saçını,
Nerelere kondurdun götürdüğün göçünü,
Beni sensiz bırakıp giderken o içini,
Çekişinde nem kaldı zamanın ötesinde.

Dolduğunu zannetme kalbimdeki yerinin,
Söyle suyla geçer mi izi erik gerinin,
Dert çile gam dağının sarp tepepelerinin,
Yokuşunda nem kaldı zamanın ötesinde.

Aslansofu’m her günün her sabahı yol bekler,
Her akşamı vuslatı vuslatına dem ekler,
Her gecesi başıma hasretinden şimsekler
Çakışında nem kaldı zamanın ötesinde.

Aşık Aslansofu
2026