Eksilerek var olmayı öğrendim
Avuçlarımda tutamadıklarım sayesinde;
Giden her şey,
Kalanın ne olduğunu fısıldadı bana.

Bir ben vardı, taşkın ve gürültülü
Adımı kendinden yüksek söyleyen;
Sonra sustu,
Sessizlikte adım gerçek sesini buldu.

Yük sandıklarım omzumdan düşünce
Dik durmadım,
Hafifledim;
Meğer eğilmek de bir yükselme biçimiymiş.

Kalbim daraldığında sandım ki kayboldum,
Oysa daralan ben değilmiş,
Kabım küçülüyormuş;
Rahmet sığmak için yer arıyormuş.

Her kırık, benden bir şey aldı
Ama götürmedi;
Emaneti aslına teslim etti
Ve bana eksik sandığım bir bütünlük bıraktı.

Dünya, üstümden çekildikçe
Göğe daha çok benzedim;
Toprakla yakınlığım arttı
Secdeye benzedi duruşum.

Ben dedikçe çoğaldım,
Çoğaldıkça dağıldım;
Adımı bırakınca
Bir çağrıya dönüştüm.

İstemeyi azalttım,
Beklemeyi öğrendim;
Geç kalan her şey
Vaktin edebini öğretti bana.

Kalbimdeki fazlalıklar döküldü
Bir bir,
Yerine sessiz bir kabul
Ve derin bir razı oluş yerleşti.

Acı, beni sertçe çağırdı
Ama düşman değildi;
Kapımı çalan bir öğretmendi,
Dersini verince çekildi.

Artık biliyorum:
Eksilmek, kaybolmak değil;
Hakikate fazla gelen
Ağırlıklardan soyunmaktır...

Ben azaldıkça yol göründü,
Yol göründükçe ben kayboldum;
Kaybolduğum yerde
Benden daha gerçek bir varlık buldum.

Eksilerek var oldum,
Çünkü dolu olan değil,
Boşaltılan kalp
Nura yönünü çevirebildi.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(15 Ocak 2026)