Yüzleri değil, yürekleri örtüyor karanlık,
Bir el utancı dayatıyor alnımıza,
Bir el korkuyu yazıyor kader diye.
Oysa gökler şahittir,
İnsan insanın kefeni değildir.

Soruyorum sana ey çağ,
Hangi ayette yazılıdır bu sessizlik?
Hangi hadiste vardır
Kadının gölgesinden bile utanmak?
Hangi kitap emreder
Boyun eğmeyi zalime?

İnanç korku değildir,
İnanç boyun eğmek hiç değildir.
İnanç, zulmün karşısında
Dimdik durabilmektir.

İlimdir yolumuz,
İrfandır pusulamız,
Edeptir bizi insan kılan.
Şekil, suret, kalıp değildir hakikat,
Hakikat vicdanın sesidir.

Kadın anadır, bacıdır, yârdır,
Cennetin anahtarıdır ellerinde.
Onu perdeyle susturanlar,
Asıl kendi yüzünü gizler
Gerçeğin aynasından.

Ey insan!
Dindarlık satılık bir elbise değil,
Riyakârlıkla giyilip çıkarılan bir maske hiç değil.
İman, adalet ister,
Merhamet ister,
Eşitlik ister.

Hurafeyle yol bulunmaz,
Karanlıkla ışık aranmaz.
Akıl terk edilince,
Vicdan da terk eder insanı.

Dost acı söyler, evet,
Ama yarayı kapatmak için,
Kanı durdurmak için.
Susmak bazen ihanettir,
Gerçeği söylemek ibadet.

Ben soruyorum yine,
Cevabı göğe değil, yüreğine yaz:
Bu mu Allah’ın istediği kul?
Bu mu peygamber ahlakı?
Bu mu adalet?

Hayır…
Hak, insanı insan yapanı ister.
Korkuyla değil, bilinçle yürüyen bir yolu.
Zulme eğilmeyen başı,
Vicdanla atan kalbi ister.

Ve ben derim ki:
Surette değil, yürekte ara imanı.
Elbisede değil, adalette ara dini.
İnsanı ezende değil,
İnsanı yüceltene bak.

Göster artık yüzünü ey hakikat,
Korkunun değil, sevginin diliyle konuş.
Göster cemalini insanlığa,
Soruyoruz hep birlikte:

Nedir bu hâlimiz?
Nedir bu hâlimiz?..

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 14.01.2026