Bu şiirde, evladın isyan dolu, hırçın sorularıyla annenin sükunet ve inanç dolu cevaplarının o muazzam çarpışmasını gördüm. Bir yanda 'Bir yürek heybesinde kaç yara taşır?' diye soran, acının yükü altında ezilmiş bir ruh; diğer yanda ise her şeyi Yaradan’dan bilen, acıyı da sızıyı da 'Elhamdülillah' diyerek kucaklayan o kadim ana bilgeliği...

Annenin 'İnsanın her adım atışı ya ölüme ya ecele' deyişi, hayatın en çıplak gerçeğini bir mühür gibi vuruyor şiirin sonuna. Evladın 'kaç kıyamet sığar bir ömre' diye sorması, aslında hepimizin bazen hayatın ağırlığı karşısında hissettiği o çaresizliğin sesi. Ancak annenin verdiği o tevekkül dolu cevaplar, fırtınanın ortasındaki o güvenli limanı hatırlatıyor. Ölümün ve acının kaçınılmazlığını, ilahi bir emirle harmanlayıp gönlü teskin eden bir dertleşme olmuş. Her iki kalbe de selam olsun."

Emeğine yüreğine sağlık tebrik ederim Anne diye seslenmeniz bile insanı manevi atmosfere götürüyor selamlar.

Anne şefkatiyle acıyı sükûnete dönüştüren, insanı sabra ve kabullenişe çağıran çok içli dizeler.
Yüreğinize gönlünüze sağlık
Saygılarımla hocam.

Bir ömüre sığar onlarca acı anne farklıdır evlat farklı acı kaleminiz kavi ola tebrikler 🙏🏻💐

Geçti bahar, tek sermayem kara güz,
Yaprak düştü yağmur çıksa ne fayda!
Ömür biter, eklesen de bire yüz,
Yol göründü azık çoksa ne fayda!