Sevdanla avunurken, sığındığım tek liman,
Gönül saraylarımda, sultan idin bir candın.
Dertli gönül evimde, sendin tahtında ki han,
Gül yüzlü baharımdın, buz gibi oldun bana.

Sol yanımdan giripte, her çiçeği yolandın,
O dillerden dökülen, dudaklarda ki bal.
Boş kadehler misali, kederime dolandın,
Ilık esen rüzgârdın, köz gibi oldun bana.

Seni dertli başıma, taç olur gelir sandım.
Dönüpte arkana bak, nasıl enkaz bıraktın,
Kadermi bilemedim, ben sana nasıl kandım,
Yüzüme bomboş bakan, göz gibi oldun bana.

Hani sonsuza kadar, yanımda kalacaktın,
Hayaller aleminde, uykulara mı daldın?
Hasretle bekler iken, vuslata doyacaktık,
Giderken bir yabancı, yüz gibi oldun bana.

Ben seni deryalarda, tutunacak dal sandım,
Gözlerimin ışığı, bedenimde ki bir can.
Her sözünü hakikat, bildim de sana yandım,
Döşümü delen hançer, söz gibi oldun bana.


Erdinç SERT