Gözüme perde gibi, düşer hayat öyküsü
Kulaklarımda çınlar, en acı aşk türküsü
Eski bir fotoğrafın sararmış köşesinde
Yankılanır ruhumun o bitmez üzüntüsü.

Zaman bir nehir gibi, akar gider sessizce
Anılar düğümlenir, boğazıma her gece
Yollar biter gün söner, umutlar kalır yarım
Adın dilimde kalır, çözülmez bir bilmece.

Hangi rüzgâr savurdu, bizi ayrı yönlere?
Bir veda busesinin, sıcaklığı dudağımda
Hangi hasret sığmadı, sitem dolu günlere?
Gömüldüm sensizliğin, bittiği o son yıla.

Yorgun düştü yüreğim, bu amansız yarışta
Kış kapıma dayandı, baharım oldu talan
Gözlerim hep takılı, o hüzünlü bakışta
Kırık dökük hayaller, avuçlarımda kalan

Perde iner sonunda, oyun biter sessizce
Gözümde canlanan o, eski hayat öyküsü
Yalnızlık başucumda, bekler beni gizlice
Son bulur bir mezarın, soğuk loş köşesinde.


Erdinç SERT