Analar süt sağardı, kızlar davar güderdi;
Damlara tarhanalar serilirdi eskiden…
Tandırda köy ekmeği buram buram kokardı;
Üstüne bal kaymaklar sürülürdü eskiden…

Tarla, tapan olurdu, kahve nedir bilmezdik;
Beyhude boş laf için bir araya gelmezdik;
Komşumuz ağlıyorken tövbe billah gülmezdik;
Kanayan yara varsa sarılırdı eskiden…

Yavuklusu olanlar, çeşme başı beklerdi;
Mektup yazar içine manisini eklerdi;
Gelen cevap olursa, yüreğinde saklardı;
Sözümüzde bir ömür durulurdu eskiden…

Telefon evde eşya ‘Alo’ demek yeterdi;
Halimizi arz etsek, konu orda biterdi;
Sanmayın pazarlarda körler ayna satardı;
Konu-komşu, eş - dosta varılırdı eskiden…

Mutluyduk giydiğimiz yırtıktı ve yamalı;
Evlerde kombi yoktu, güzüneli, sobalı;
Kimi gün gözlemeli, kimi gün bazlamalı;
Yerde gönül sofrası kurulurdu eskiden…

Gönül kırdık belki de bilerek, bilmeyerek;
Derdimiz azalırdı, bin parçaya bölerek;
Tebessümle yürekten hafif hafif gülerek;
Kimi görsek selamlar, verilirdi eskiden…

Toplanır mahallede, uzuneşek oynardık;
Cezvede kahve olur, fıkır fıkır kaynardık;
Süpürgenin sapından sopa yerdik, fenaydık;
Terlikle yüz metreden vurulurduk eskiden….

Ali ALTINLI – 07.01.2026
Saat: 16:52