Hakikatin aynası yüreğe aksederken,
İnsanoğlu kör şimdi, bakar görmez gerçeği.
Altın tahtlar kurulmuş, merhamet sürgün yemiş,
Ruhsuz vicdansız kalpler çalıp kaçar her şeyi.

Bananeler uçuşur, yerde garip aç iken,
Diller sükût eylemiş, dertliyi duymaz kulak.
Bencil nefis her yerde "yalnız benimdir" derken,
Gönül bağı tükenmiş, her köşe bucak kurak.

Zaman bir nehir gibi akar gider boşluğa,
İyilik bir masaldır, tozlu raflarda kalan.
Ruhlar teslim bayrağı çekmiş bu nahoşluğa,
Doğruyu hapsederken hür gezer oldu yalan.

Gözler ferin yitirmiş, bakışlar donuk sisten,
Eser kalmadı artık o kutsal, ince izden,
Kardeş kardeşi sormaz, yollar kapalı buzdan.
Dünya bir hapishane, çıkış yok bu nefisten.

Yalnızlıklar içinde ruhsuz bir gölge herkes,
Vicdan bir enkaz şimdi, insanlık öldü bitti;
Acımasız yürekte, boşa tükenen nefes,
Dönüp dönüp ardına güle oynaya gitti.


Erdinç Sert