Her şeyin bir sebebi var
Olmalıda yoksa delirtir sebebsizlik
Küçüklüğümden hatırladığım bilinmezin bilinirliliğinin ilk beni bilmesi
Bilinirken bilmeden gençlik baharına alınan yol
Yolda tökezlemek yanlışlar yapmak
Farkına bile varmadan

Arzuymuş hakikatimin başlangıcı
Arzunun nesnesini hala çözemesemde uğraşan hala ben
Çünki kırmızıyla mavi gibiydi yol ayrımı
Ve geçmişimden bana gözüken kızıllığa atılmıştı adım
Öyleki içim bir fesat bilmek istemiş
Öyleki fesattan kapıdan geçmeden dönülmüş
Ve kızıllığın ateşli güzel yüzüne, har içinde biten gonca güle olmuş aşk
Dilim dönmüyor burada ama fesat ağır basmış elçiler har’ın isine atmışlar beni
Ve dönmemişim dikbaşlılıktan o yoldan
Bir arkaya bakmak bir lütfen demek varken
Neden gidilir bilerek ölüme
İşte benimki de böyle bir hikaye

Karşıma çıkanlara kelimenin arkasında titreşen fesatı çağırdığımda gördüğüm yüz habisti
Tepkim kendimi burakmamaktı fesata
Ama bilinmezin ilk kapısı şeytanın açıcağı kapı olunca kabuldü
İşte burada bilenler konuşur ancak
Bilinmezin bilinirliğinin ben bilmeden ilk beni bilmesini bilen
Ben hatadan döndüm ama hatırımda olmayan geçmiş örmüş beni şeytanın oyasına
İşte şaşırmışlığımın ilk tohumu geçmişse de geleceğe bir bahisiti yapılan
Kendimi temize çıkarmak istiyorum ama imkansız
Fakat bir sözüm olsun sevdiklerime

O ben olsamda ben değildim
ya da
O bensem de beni güzel hatırla