Bir gün duruyorsun
dün dediğin şeyin
artık elinde olmadığını görüyorsun
susuyorsun
içinden geçenlerin ağırlığını fark ediyorsun

Ömrün
gürültülü anlarla değil
sessizce eriyen küçük saniyelerle azaldığını anlıyorsun

Yola bakıyorsun
izlerin var
ama hangisi gerçekten sende kaldı
hangisi seni içten içe olgunlaştırdı

Bugün benden ne kaldı

Dışarıdan parlayan şeyler
içindeki boşluğu doldurmuyor
alkış sönüyor
gölgeler dağılıyor
insan yalnızca kendisiyle yüzleşiyor

Gerçek kazanç
kimse görmese de doğruyu seçmek
kendi karanlığına karşı ayakta durmak
yanlışa kolayca eğilmemek

Paylaşılan ekmek
susarak korunmuş bir kırılma
gece boyu yanan küçük bir ışık oluyor
o ışık yola dönüşüyor

Ömür bir yol
bazı günler taş
bazı günler yokuş
bazı günler rüzgarın önünde savrulan bir yaprak
ama içten yürüyene açılan bir menzil var

Hesap sandığın kapı
korkuyla açılmıyor
gecede başını yastığa koyduğunda çıkan o tek soruyla açılıyor

Bu günü hak ettim mi

Eğer çalışırken adil kaldıysan
güç eline geçtiğinde kendini kenara çekebildiysen
kırma hakkın varken incelik seçtiysen
haksızlığa sessiz kalmadıysan
geride bıraktığın iz
insanların kalbinde dua oluyor

Ve görüyorsun
zaman daralırken genişliyor
doğruya yaklaştıkça nefes bile ferahlıyor
yürüdüğün yol içinden aydınlanıyor

Başarı
ışık saçan bir süs değil
kalbi sakinleştiren bir emanet
insanı kibirden uzak tutan sessiz bir dost

Asıl güç
her sabah yeniden başlamak
kendi içinden geçip
yine doğruyu seçmek
yanılınca da dönmeyi bilmek

Şimdi defteri kapatırken
söylenecek tek söz kalıyor
içinde yankısı uzun süren bir söz

Ömrün
hakka yakın olsun
hesabın
şükürle anılan bir hatıra olsun
geride kalanların yüreğinde iyi bir iz kalsın

İsmail Gökkuş