Şimdi bütün sesleri susturdum,
ama içimdeki sensizliğin
çığlığını susturamıyorum.
Adını anınca dilim lâl,
gece üstüme çöküyor.
İçimde kanayan bu yarayı
hangi dua iyileştirir,
söyle sevgili?
Hani sevdamız sonsuzdu,
hani kalp durana kadar
ben olacaktım?
Gittiğin yollarda
mutluluğu bulacağını mı sandın?
Ayrılığı rüzgâr gibi savurup
arkana bile bakmadan gittin.
Oysa sevgim
yağmur değil, tufandı.
Bir veda bile çok gördün,
beni ateşe attın,
külümü ardında bıraktın.
Artık sana ait cümleler
dudağımda can çekişiyor.
Yollarım sana çıkmıyor,
yollarım senden kaçıyor.
Adımız hiçbir satırda yok artık,
hiçbir notada yankılanmıyor.
Şarkılar sustu,
şiirler yetim kaldı.
Biz yarım kalan bir roman bile değiliz,
yırtılıp atılmış bir sayfayız.
Gidişin
umutlarımı, hayallerimi
bir bir öldürdü.
Gözlerin aydın olsun sevgili,
ben sensizligin, kefenini giyiyorum...
Asya Öztürk
28.12.2025