…

HİÇ KİMSENİN ANLAMADIĞI HİÇ KİMSENİN GÖRMEDİĞİ BİR ATEŞİN İÇİNDE YANIYORUM

adını koyamadığım bir unut,
içimde bir yerlerde bir umut,
dilimde unuttuğum,
yüreğimde uyuttuğum,

bir ses,
sessizliğimin tınısı,
belkide unuttuğum bir tını,
ben bana yaban,

ne aynalar,
ne fotoğraflar,
ne filmler,
ne türküler,

hepsi bir kaos,
duyuyor işitmiyorum,
görüyor aymıyorum,
ben hangi zamanın kaybıyım,

bir sünger gibi,
kirpiklerim düşüyor,
düşerken kayboluyorum,
belkide sadece siliniyorum,

ben bütün bu silinmişler içinde,
kendimi arıyorum,
soruyorum kör karanlığa,
sağır dilsizliğe,

ben kimim,
dilimde çürüyen,
üstümden dökülen,
çırpındıkça daha çok batan canlı cansız gök taşı,

hiç kimsenin anlamadığı,
hiç kimsenin görmediği,
bir ateşin içinde yanıyorum,
kimine gök taşı, kimine suskunun aşı,
ben kimim….
Sibel Karagöz
#sibelkaragözşiirleri
#sibel_karagoz