Bir masal yazılır inanmaz halkım,
Salkımı yutanlar veriyor talkın,
Karışıyor sanma benim de aklım,
Büyük resmi görmek kurbana düştü...

Kümesi basmış vahşi çakallar,
Haber almaz sahibi garip tavuktan,
Kurtarıp kahraman olmak bir yandan,
Bekçilik tilki gibi kurnaza düştü...

Gönüller yoruldu ahü zarlardan,
Metal devşiren, pamuk ellerden,
Söz edilmez oldu el, dil ve belden,
Üç aslı hatırlatmak mihmana düştü...

Kahramanlar pişman yaptıklarından,
Ömerler sapmış taptıklarından,
Ayılır mıyız şu aymazlıklardan,
Uyandırmak zalim fermana düştü...

Aslanlar tutsak büyük kafeste,
İnsan dedikleri gezer aheste,
Çalıp söylenen segah bir beste,
Çargahı hatırlatmak sağıra düştü...

Aşık ah etti aşkı bivefa,
Sevmek mi bir daha,yeter bir defa,
Dünyaya ram olanlar sürermiş sefa,
Aşkını yaşatmak garibe düştü...
(DxG)