Gülüşünün altında bir sır var, biliyorum
Kimseye açılmayan,
Adı konmamış bir sessizlik gibi...

Ne zaman gülsen
İçimde bir kapı açılıyor.

Işık yüzüne yakışıyor sanıyorlar,
Oysa ışık senden ödünç
Bilmiyorlar...

Gülüşünle parlayan dünya
Bir anlığına,
Kendi karanlığını unutuyor.

Bir kelime gibi duruyorsun
Dudaklarımda
Söylesem eksileceksin,
Sussam içimde büyüyeceksin.

Bazı sırlar vardır,
Ancak susarak korunur.

Şehir sen gülerken daha kalabalık
Ama bana daha uzak.
Adımlarım senin adını sayıyor,
Her köşe başında
Biraz daha yalnızlaşırken...

Gamzende saklanan şey
Ne aşk yalnızca,
Ne de masum bir sevinç.

Gamzendeki o çukurda
Bir kalbin sığamayacağı kadar
Derin bir hikâye var aslında...

Bir dua gibi bakıyorum yüzüne,
Ama âmin demeye cesaretim yok.
Çünkü bazı dilekler
Kabul olursa aşk, insanı yakar.

Kalemim seni yazarken ağırlaşıyor,
Mürekkep susmayı öğreniyor.
Bir cümle kuruyorum,
Gülüşünde dağılıyor,
Sır yine yerinde kalıyor.

Geceyi sevmezdim eskiden,
Şimdi alıştım.
Karanlık, gülüşünü gizlediği için
Bana daha merhametli geliyor.

Herkes seni bir tebessüm sanıyor,
Ben ise bir imtihan.
Onlar yüzünü görüyor,
Ben ardındaki yükü
Taşıyorum sessizce...

Aşk dedikleri şey
Belki de budur:
Dokunamadan bilmek,
Söyleyemeden sevmek,
Gülüşün altında kalmak.

Bir gün bu sır çözülür mü bilmem,
Belki sen bile bilmiyorsundur.
Bazı gülüşler,
Sahibinden bile gizlidir.

Şimdi içimde suskun bir kabulleniş var,
Ne umut ne isyan.
Gülüşün hâlâ güzel
Ama ben artık
Altındaki sırla yaşıyorum.

Gülüşünün altında bir sır var
Ve ben o sırra dokunmadan
Ömür tüketiyorum.
Çünkü bazı gerçekler
Gülüş kadar kırılgandır...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(27 Aralık 2025)