HÂLÂ BURADAYIM
bir şey var boğazımda
adı yok
yutkununca geçmiyor
nefes al diyorlar
aldım
veremedim
gökyüzü üstüme eğildi
kimse fark etmedi
bir ağ atıldı içime
balık ben değildim
çıktım yine de
elimden tutmadı düşüş
ben tuttum
yer sertti
alıştım
herkes güçlü kollar arar
ben kolsuz kalmayı öğrendim
bir yere sığınmak istedim
adını koyamadım
belki bu yüzden
hiçbir yer
beni kabul etmedi
biraz daha kaldım
gitmedim
gitmek kolaydı
adımı söyledim içimden
duyan olmadı
duvarlar öğrenmiş susmayı
ben onlardan geçtim
herkes bir yere yetişirken
ben düştüğüm yerde
oturmayı öğrendim
zaman dediğin
kol saatinde durur
içimde yürüyor hâlâ
bir şey eksik dediler
eksik değilim
fazlayım
bu dünyaya
yük olmaktan korkmadım
yüküm zaten bendim
bir kere daha denedim
olmadı
olmayınca
olduğu gibi kaldım
kimseye yaslanmadım
yaslanacak yerim vardı
ama dokununca
kırılacak gibiydi
o yüzden
ellerimi cebime koydum
kalbimi dışarıda bıraktım
bir gün
biri sorarsa
“nasılsın” diye
uzun anlatmam
derim ki
— hâlâ buradayım