0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
83
Okunma
Duyguyu süzmezsin,
kanatırsın kelimeyi.
Kalem dediğin
bir yarayı hatırlatma aracıdır.
Koparırken anlamı kökünden,
toprak susar;
gül konuşur.
Büyü dediğin biraz da
zehirlenme hâlidir.
Bilmezsin—
her parlayan imge
hangi geceden sürülmüştür.
Işığın gürültüsü vardır,
karanlık sessizliğini bağışlar.
Aynı atomdan değiliz vesselam.
Kimi bağ, zincirdir;
kimi zincir, kader.
Her halka bir diğerinin
yükünü taşır.
Anlatmak yetmez artık.
Anlamak da eksik.
Yaşamak—
hangi hâlde çekilir bu fiil?
Kim özne bu cümlede,
kim sadece durak?
Ünlem mi sanırsın kendini,
yoksa unutulmuş bir virgül mü?
Nokta koyma bana.
Hayat dediğin
kapanmaz parantezdir.
Saklanan sukût,
şükürle değil
dayanmakla taşınır.
gül hatunu ruhumdan şiirler
📅 27.12.2025
⏰ 06:54
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
