Hasan emmi, bir soluk dur hele dur,
Söz ağırdır, yürekten seni vurur.
Köy yolu çıkmaz yokuşu çamurdur,
Bu yol yokuş gidilmez Hasan emmi.

Bir selam verdik mi almazsan ayıp,
Bir derdin varsa saklama, söyle ayıp.
İnsan dediğin bazen olur garip,
Kendi kendini yiyen, Hasan emmi.

Eski-dere sertir kışı ayazı,
Sönük bacanın tütmez dumanı.
Gençler gitmiş, yaşlı kalmış baş başa,
Bak bu kimin düzeni, Hasan emmi.

Deprem vurdu, yer yarıldı altımızdan,
Taş üstünde taş kalmadı altı Şubat’tan.
Aklın varsa ibret al bu hayattan,
Toprak unutmaz bunu Hasan , emmi.

Uçağa bin dedin ya, heves değil,
Gurbet yorar adamı, kolay değil.
Berlin’de emek serttir, taş gibidir,
Gönül doymaz paraya, Hasan emmi.

Cahil güler, bilene söz bırakmaz,
Haram yiyen doyar da gözü doymaz.
Adalet yoksa hiç bir yerde bulunmaz,
Ateş düştü içime, Hasan emmi.

Yazın temiz hava damda ararız,
Büyüğe “emmi” deyip baş eğeriz.
Yaş sorulmaz ama halden anlarız,
Edep elden giderse zor, Hasan emmi.

Saçına ak düşmüşse boşa değil,
Her ak tel bir hesaptır, boşa değil.
Hasta olsan kapın çalan çok değil?
İnsan yalnız kalırsa, Hasan emmi.

Gurbet elde yazdım derdi kederi,
Ne ağa kaldı geçti bey zamanı.
Az durasın, koşma, bırak inadı,
Halk yoruldu, sen de , Hasan emmi.

Pevruzi Hasan