bir ruhun kendi iç fırtınasını kucaklama çabası.

gündelik hayatın kurak bağlarından, betonlaşmış duygulardan ve sıkışmış zamanlardan kaçarcasına bambaşka bir dünyaya doğru yol alma biçimi.

hepimiz zaman zaman kaçmak isteriz içinde bulunduğumuz ortamın gürültüsünden.
tabi ki ilk yapacağımız şey kendimizi doğanı kucağına bırakmak olacaktır.
doğa hem bir sahne, hem de bir terapidir.
böğürtlen çalısı, kelebek, kuyruksuz uçurtmalar, fındık kıran sincaplar gibi daha neler neler ..
bunlar rastgele değildir, her biri özgürlüğün, masumiyetin ve yaşam kıpırtısının simgeleri.

bir yandan özgürlüğe özen,
diğer yandan da kendi iradesini test etme ihtiyacı.

doğanın tüm bileşenleri şiirin dramatik damarını oluşturuyor.
korkuyu bir maceraya dönüştürürken,
hüzün ve endişeyi bir tür enerjiye çevirir.

duyguların boşalması, toprağa karışması, gölleşen çukurlarda hıçkırıklara tanıklık etmesi ..
yaşamın tüm karmaşasına rağmen huzuru ve yenilenmeyi seçme iradesi.
ruhu yıkayan bir temizliktir aslında bu.

belki de doğa ile kurulan bu masum ve kudretli bağ sayesinde kendimizi biraz daha hafif, biraz daha özgür hissedebiliriz.

eyvallah sevgili şair.
kalemin, rüzgarın özgürlüğüyle, yağmurun dinginliğiyle ve bulutların umut taşımayan hallerinde bile hayatın tüm cömertliğini yakalayabiliyor.

çiçeklerin fısıldadığı sırları,
nehirlerin çağlayanlarında gizli neşeyi,
toprağın ve gökyüzünün birlikte attığı kalp atışlarını hissetmen dileğiyle.

selam olsun.