O kadar güzelsin ki;
şair olamadığıma utanıyorum.
Her mısraya gözlerindeki mevsimleri,
her kıtaya ruhunun iklimini
yazamıyorum…
Seni dökemiyorum dilimden şiir gibi;
sayfalara dalıp boğuluyorum.

Öylesine güzelsin ki;
ressam olamadığıma utanıyorum.
Her tabloya gamzelerinin derinliğini,
her tuvale kalbinin renklerini
boyayamıyorum…
Seni çizemiyorum resim gibi;
renklere bulanıp kayboluyorum.

Bunca güzelliğine karşı,
yazar olamadığıma utanıyorum.
Her paragrafı seninle başlatmayı,
her sayfaya ömrüme kattığın mânâyı
işleyemiyorum…
Seni okuyamıyorum kitap gibi;
kaleme tutunup ağlıyorum.

Bunca sevdaya rağmen,
âşık olamadığıma utanıyorum.
Her saz telinde sesinin nağmesini,
her ezgide kalbimdeki makamını
duyuramıyorum…
Seni söyleyemiyorum türkü gibi;
saza söylenip yanıyorum.

Ve bütün eksikliklerime rağmen sen;
sanatların ötesinde bir sanat,
eşsiz bir eser
oluyorsun…