Sanki suyun kalbinde saklanan narin bir sevda gibi.
Her kabarcık, içindeki ışığıyla sana doğru sessizce yaklaşan bir his taşır.
Temizlik kokusuna karışan o ince ferahlık,
aşkın ilk dokunuşunu hatırlatır—yumuşak, ürpertici ve saf.

Bazen düşünürüm;
belki de kalbimizin en pak yerinde beyaz köpükten bir bahçe vardır.
Sevgi orada büyür,
mutluluk o bahçenin çiçeklerinden biri gibi açar,
sakinlik ise rüzgârın değdiği ince yaprak misali kalbe serinlik getirir.

Sen gülümseyince,
sanki köpükler suyun yüzeyinde birbirine yaslanır,
aşkın titreşimiyle anlık bir ışık patlar.
O anın güzelliği,
aşkın dünyada bıraktığı en romantik izlerden biridir.
Sessiz ama derin, küçük ama büyülü…

Mutluluk bazen büyük sözlerde değil,
suya düşen minik bir köpüğün yavaşça çözülüşünde saklıdır.
Onu izlerken kalbim sana doğru akar,
çünkü her çözülüşte aşkın bir hatırası saklıdır
gitse de izini bırakır, kaybolsa da ruhu ısıtır.

Ve sakinlik…
Sen yanımdayken beyaz köpük gibi hafifleşir.
Dünya susar, kalabalık dağılır,
geriye sadece senin nefesinin parmaklarıma dolanan sıcaklığı kalır.
İşte o an, aşk hem pak hem sonsuzdur.

Belki de bu yüzden beyaz köpük,
temizlikten çok daha fazlasını anlatır bana.
Seninle geçen her an gibi narin,
senin gülüşün gibi berrak,
kalbime dokunuşun gibi romantiktir.

Ve bil isterim:
Eğer aşkın bir rengi olsaydı,
mutlaka beyaz köpüğün ışığına çalardı.

meyra