Hayat oldu bana en büyük bir yük.
Hangisine yanayım derin,büyük.
Elimden dal gibi düşerken umut.
Erken geldi güze şu benim,gönlüm.

Ümidüm yel aldı tutulmaz gayri.
Hayat yol,bazen doğru bazen eğri.
Kader yazmış,düşünmeyi değermi.
Erken geldi kışa şu benim,gönlüm.

Tahtadan yapılmış bir uzun kutu.
Gideceğin yer toprak altı kuytu.
Hayatım bomboş kalmış bir uğultu.
Erken geldi tuşa şu benim,gönlüm.

Dünya giriyor bir halden bir hale.
Gider kötüye merhale merhale.
Noluyor kimler düşürdü bu hale.
Erken düştü boşa şu benim,gönlüm.

Dünya her yandan küçülen odacık.
Ruhum içime sığmıyor daracık.
Sonumuz kötüye gider çok açık.
Erken oldu kötü şu benim,gönlüm.

Emani,yim bazen hayat geriyor.
Gittikçe ömrümüz hepsi eriyor.
Bunları yaşıyoruz Rab’görüyor.
Erken deydi taşa,şu benim,gönlüm.

EMANİ PERK
EMANİ,