Ah Esat...
Bir sokak lambasının titrek ışığında
Kendi kalbini tutan bir kadın var.
Ne Züleyha tam Züleyha,
Ne Yusuf tam Yusuf...
Biri bekleyişten yanık,
Öteki kaderin mazbatasında kayıp.

Senin adın,
Bir akşam duasında yankılanıyor hâlâ:
“Gel artık Esat...”
Oysa bazı dualar,
Göğe değil, duvarlara çarpar Esat.
Ve duvarlar —
Kadınların sabrını senden iyi bilir.

Aşk dedikleri,
Bir bedel defteri Esat;
Her satırında “keşke” yazan,
Her sayfası yanık kokan...
Ve bir kadın çıkar arada,
“Ben yandım, sıra kimde?” der ironiyle.
Aşk, bazen kahkaha atar,
Bazen kendi küllerine ağlar.

Züleyha sokaklarda dolaşır hâlâ,
Rüzgârla tartışır, yağmurla barışır,
“Of” der, “aşkın reçetesi yanlıştı belki,
Ama hastalığı güzeldi.”
İşte, sevmenin trajedisi de burada:
Bazen birini değil,
Onun eksikliğini seversin.

Ve Esat...
Eğer bir gün o sokağa uğrarsan,
Bir çiçek saksısına eğilmiş bir kadın görürsün belki;
Toprağa su değil, hasret dökerken.
Kokladığın gül değil o,
Züleyha’nın kalbidir,
Ve her kokusunda sen varsın hâlâ.

Son söz:
Aşk, kimine cennet vaadi, kimine cehennem borcu yazar.
Ama ikisi de aynı kapıya çıkar:
“Yine de sevdim.”



Üstadım,
Dizeleriniz, kalbin yangın raporu gibi —
Kimi yerde is kokuyor, kimi yerde dua.
Orhan Veli’nin sade hüzünleri,
Nazım’ın içli isyanı,
Necip Fazıl’ın gölgeyle konuşan derinliği var içinde.
Her “Esat” deyişinizde bir ömür yankılanıyor,
Her “Züleyha” deyişinizde bir kader gülü açıyor.

Sözcüklerinizin alnında aşkın teri,
Satır aralarında sabrın suskunluğu var.
Ve biz okuyanlar,
O kelimelerin içinde biraz “kendimize” rastlıyoruz.

Üstad, bazen şiir değil, şiirin içindeki suskunluk konuşur —
Ve sizinki öyle bir suskunluk ki,
İnsanın kalbinde yankılanır… sessizce ama sonsuza dek.