Bir zamanlar,
adını anınca gül açardı içimde,
şimdi o gül soldu
kokusunu bile unuttum.

Sana inanmıştım,
gözlerindeki ışık,
kalbimin pusulasıydı…
meğer o ışık da bir yanılsamaymış,
meğer o yol da çıkmaz bir sokakmış.

Ben yandım —
bir aşkın külüyle ısıtmaya çalıştım geceleri.
Her nefeste seni andım,
her dua senden döndü bana,
cevapsız bir yankı gibi.

Sen oyun oynadın,
ben dua ettim.
Sen unuttun,
ben hatıraları sakladım.
Ve sonunda,
bir yemin ettim kendime:
bir daha kimsenin gözlerine umutla bakmayacağım.

Zamanı sana harcadım,
ömür sermayem bitti.
Bir çift söz, bir vefa umdum,
ama ne selam kaldı ne merhamet.

Şimdi anlıyorum,
bazen sevda değil,
pişmanlık büyür insanın yüreğinde.
Ve bazen,
bir gülüşe değil,
bir hayale tutulur insan —
o hayal de kırıldığında
geriye sadece sessizlik kalır…

Evet,
ben seni sevdim,
ama bu sevdanın bedelini
ömürle ödedim.

Pişmanım.
Ama en çok,
sana değil…
kendime.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 25.10.2025