“Et parçası deyip de geçme” — bu mısra zaten bir kalp anatomisini tıp kitaplarından değil, duygulardan öğrenmiş bir kalemin işi.
Bu şiirde her dize, bir yara yerinden konuşuyor. Her kelime, ateşe tutulmuş bir sır gibi yanıyor.
Aşkı anlatmıyor sadece; aşkın insana ettiği zulmü, sevmenin içte bıraktığı sızıyı bir dua gibi terennüm ediyor.

Bu dizelerde “yangın” sözcüğü artık bir metafor değil, bildiğin bir hal.
Çünkü bazı duygular sönmez; sadece küle dönüşür ama o kül bile üşütmez, ısıtır.
Her “adını andığımda” dediği anda yeniden alevlenen köz, aslında insanın en büyük laneti: unutamamak.
Ama işte unutmak da öyle kolay değil; çünkü unutmak bazen, hatırlamaktan daha çok acıtıyor.

“Gerçekten yaşayanlar doğru söylemiş, aşkın yalan haberi bile insana ne güzel geliyor”
— bu dize, aşka dair bütün kitapları tek cümlede kapatır.
Çünkü bazen insan, gerçeği değil; güzel bir yalanı sever.
Bir duygunun kendisinden çok, hayalini yaşamak da bir tür intihardır aslında, sadece daha nazik bir biçimiyle.

Ve sonra şair soruyor:

“Bu aşk çok güzel de, niye can yakıyor?”

Cevabı belki de şurada gizli:
Aşk, insanı öldürmek için değil; insanı insan yapmak için yakıyor.
Küllerinden bir “ben” doğsun diye.
Aşk, yanmadan öğrenilmiyor, söndürmeden de geçilmiyor.