Sokak lambaları da söndü şimdi
Çığırtkan, sesli, öfkeli ve ani.
Sen mi geçtin yine o sokaklardan gizlice?
Bir korku ile sönmelerinden belli.

Sokak lambalarına da mı tanıttın kendini?
Açtın mı, karanlık o kuytu kalbini?
Onlara da mı anlattın soğuk kibrini,
Bir gece ansızın kalkıp gidişini.

Anlatmadıysan neden karardılar şimdi?
Vakti gelmemişti saat henüz beşti.
Hasretinde öğrendim sabahı beklemeyi
Beni yakarken onları nasıl söndürdün ki?

Yer gök ve sokak lambaları şahitti.
Benim elim bir tek seninkilere aitti.
Sen de bilirsin ki benim cesaretim,
Senin gittiğin gün beni terk etti.

Bir lamba altında öptün ilk beni.
Korkak suçlu ve dengesiz gibi.
Afalladım,sarsıldım belki de şaştım.
Yanağımda asılı bir veda busesi.

O Sokakta kimsesiz kaldım şimdi
Sokak lambaları sessiz, yok ki dilleri.
Aşk, biri uğruna ölmekse eğer
Benim lugatım senin için yaşamak gibi.

Yanın sokak lambaları benimle yanın.
İçimde ki harla, gürlenin yanın!
Sizi söndürene söyleyin yakmasın artık beni.
Kalmadı bu kalbin, ne gücü ne de mecâli.