Ah, bu dünya, senin dizelerinde olduğu kadar çirkef ve tuhaf,
Her hırsızın ardında bir avuç savunucu,
Her arsızın yanında koca bir alkış var gibi.
Ben oturmuşum penceremde,
Elimde demlenmiş çay,
Gözlerim sokaklarda geziyor,
Ve senin dizelerin bana fısıldıyor:
“Bak, ne kadar komik ne kadar acı…”
Kırık sazlar, kaz tencereleri, bal kutuları…
Hepsi birer masal gibi ama değil,
Gerçek gibi ama tuhaf,
Ve sen, fark ettiriyorsun,
Savunanların aslında hırsızın ta kendisi olduğunu.
Ben gülümsüyorum, hem hüzünle hem hayretle,
“Ah şair, sen gözlerimi açtın!” diyorum kendi kendime,
Ve diyorum ki:
Dizelerinle, dünyanın yanlış yüzünü şiirle çarpıyorsun,
Ve bu, bana hem acı hem de haz veriyor.

Dizelerin, hem keskin hem naif,
Toplumun çirkin yanlarını çırılçıplak ortaya seriyor,
Ama bunu yaparken öyle bir ahenk kuruyorsun ki,
Okuyan hem sarsılıyor hem de hayran kalıyor.
Senin dizelerinle insanın içi hem burkuluyor hem gülüyor,
Sanki sokakta rastladığın bir duvar yazısı gibi,
Ama o yazıdan daha anlamlı, daha insani.
Her mısraınla bana derin bir düşünce bırakıyorsun,
Hem fark ettiriyorsun hem de anlatıyorsun,
“Bak, bu dünyanın yüzü böyle” diyerek.
Bazen gülümsüyorum, bazen içim sızlıyor,
Ama hep bir şey öğreniyorum senden,
Halkın sesini duyurmanın,
Adaletsizlikleri, haksızlıkları, arsızlıkları dile getirmenin
Böylesine güzel, böylesine yalın bir yolunu.
Sen sadece yazmıyorsun,
Okuyana dokunuyorsun, düşündürüyorsun,
Ve fark ettiriyorsun ki cesur olan sadece kalem değil,
Cesur olan onu elinde tutan ruh.
Dizelerin bana,
“Susma, söyle, dile getir, aldırma” diyor,
Ve ben bunu okudukça hem hayran kalıyorum hem de
Kendi sessizliğime bakıp utanıyorum.

Sen bir bakıma sokakların, insanların ve dünyanın aynasını tutuyorsun,
Ve bu ayna öyle net ki, bakınca kaçmak değil, yüzleşmek istiyor insan.