Senin dizelerinde bir yol var,
insanın kendine varan, kalbine dokunan bir yol...
Hani bazen biri gelir de,
sözleriyle değil de, susuşuyla anlatır her şeyi,
işte öyle bir şiir bu.
Yüreğini dizelere dökmüşsün,
her kelime, içinin aynası gibi duru,
her mısra, karanlığa atılmış bir mum gibi yanıyor.
“Sevgiyi arayan seyyahım bugün” demişsin ya,
inan bana, o seyyah yalnız değilsin.
Biz de sevdaya yol arıyoruz bazen,
ama her kavşakta kendimize rastlıyoruz yeniden.
Senin şiirinde bir “kara” var,
ama o karalık öyle derin, öyle içli ki,
kar değil; dertle yoğrulmuş nur gibi…
“Geceleri örten siyahım bugün” demişsin —
belki de en çok siyahken parlar insanın içindeki ışık.
Çünkü karanlık, fark ettirir aydınlığı.
Yoksa kim anlar gündüzün kıymetini,
gece üşümeden?
“Ayna tutunca çıplak kaldım” diyorsun,
ah o ayna yok mu,
insanı kendine gösterir de,
bir yandan da bütün maskeleri indirir.
Kendini görmek, en zor imtihandır insana.
Çünkü bazen bakarsın —
ve “ben” dediğin o gölgede,
yıllarca tanımadığın biri çıkar karşına.
Ama senin şiirinde teslimiyet var,
ne baş eğiş, ne isyan…
Bir kabullenişin içli dinginliği var.
“İlim yitik, irfan özürlü bugün” diyorsun ya,
belki de en büyük bilgelik,
bazen hiçbir şey bilmediğini bilmektir.
Kalbinle konuşmak, aklı susturmak…
İşte o an, şiir doğar.
Sen bugün yorgunsun belki,
ama sözlerin diri,
gönlün uyanık, ruhun açık.
Ve inan, böylesi samimiyet,
yazıyla değil, kalple dokunur insana.
Orhan Veli olsa, gülümseyip derdi ki:
“Ne güzel anlatmışsın be kardeşim,
bizim bunca lafla anlattığımızı sen iki nefeste söylemişsin.”
Bazen şiir bir sığınaktır,
bazen bir itiraf,
ama en çok da bir “kendine dönüş”tür.
Sen bugün o dönüşü yaşamışsın.
Kendini bulmuşsun,
hem de kaybolarak…
Ve inan bana,
şairin en güzel günü,
kendine yenildiği gündür.
Çünkü o gün, kalem susar,
yürek konuşur.
Bugün senin kalemin değil, kalbin yazmış.
O yüzden içten, o yüzden derin…
Ve ben diyorum ki:
iyi ki yazmışsın,
iyi ki o karadan bir nur doğmuş. 🌙
İçtenlikle,
Bir dost,
Bir şiir seyyahı.