1
Yorum
19
Beğeni
0,0
Puan
293
Okunma
Kuyunun en dibinde,
Göklerden koparılmış gibi duruyorum.
Nefesim taş duvarların soğuk karnında yankılanıyor.
Her gün biraz daha eksiliyor yüreğim;
Her an biraz daha hiçliğe karışıyorum.
Oysa bilirim; Yusuf’a elini uzatan,
Bir işaretiyle bütün karanlığı yarabilir.
Ama şimdi susuyor,
Ve ben bu suskunluğun imtihanındayım.
Dualarım göğe ulaşmadan yere seriliyor;
Umudum ince bir ip gibi ellerimden kayıyor.
Belki de bu kuyu,
Ruhumun sınandığı o ateştir.
Ve yine de,
Bir nefes gibi dolanır içimde O’nun sessizliği.
Kuyu karanlık değil, bir ayna belki de
Baktıkça anlıyorum,
Benimle bana gizlenmiş olan da O.
Cevap Yaz