Belki bir deniz kenarında diye kurmuştuk en güzel hayallerimizi, el ele tutuşup bakarken ufka anılarımıza dalıp gidecektik. Güneşin denize vedasını izlerken, dalgaların fısıltısı en güzel şarkımız olacaktı. O an zaman duracak, sadece biz, martıların sesi ve geleceğe dair sonsuz umudumuz kalacaktı.
​Gözlerin, batan güneşin yansıdığı en güzel liman olacaktı benim için. Ve ben, o limana sığınan yorgun bir yolcu gibi, tüm fırtınalarımı dışarıda bırakıp yalnızca senin huzuruna demir atacaktım. Başını omzuma yasladığında dünyanın bütün gürültüsü dinecek, geriye sadece kalplerimizin birbiri için atan o ortak ritmi kalacaktı. O ufuk çizgisi, artık batan bir günün değil, birlikte karşılayacağımız sonsuz sabahın habercisi olacaktı. Ve biz, bir ömrü o anın sıcaklığına sığdırıp, verdiğimiz sessiz sözlerle geleceğimizi oracıkta, o deniz kenarında yazacaktık.
​Ama hayat, hayallerimizi kurduğumuz o sakin deniz gibi değildi. Kendi fırtınaları, kendi amansız dalgaları vardı. O dalgalar bizi yavaş yavaş birbirimizden ayırıp farklı sahillere sürükledi. Aramıza önce şehirler, sonra bahaneler ve en sonunda da acıtan bir sessizlik girdi. O "sonsuz sabah" hiç doğmadı ve el ele ufka baktığımız o an, zihnimizde donup kalan solgun bir fotoğrafa dönüştü.
​Şimdi ne zaman bir deniz kenarına gitsem, o hayali arıyorum. Dalgaların fısıltısı artık en güzel şarkımız değil, kaybettiklerimizi anlatan bir ağıt gibi geliyor. Ve ufuk çizgisi... O çizgi artık geleceğin bir habercisi değil, ne kadar yakın görünse de asla ulaşılamayan o hayalin ta kendisi. O liman olan gözlerin ise şimdi hangi denizlere bakıyor, bilmiyorum. Bizim hikayemiz, en güzel yerinde yarım kalmış bir şiir gibi, o deniz kenarında öylece kalakaldı.
İlker Mavi