Işıkları söndürün, bu gece efkarım sahnelerden taşsın,
Ben anlattıkça, sizin de yüreğiniz yansın, yara alsın.

Kasımpaşa’nın çamurundan çekip aldığım o gurur,
Şimdi hıçkırık olup, her gece şu gırtlağıma vurur.

​"Ödüm kopuyor" dedikçe hayat ödünç aldı neşemi,
Kader, en zifiri karanlıkta bıraktı benim köşemi.

Hangi dertten kaçsam, kapıda bir yenisi bekledi,
Her veda, ömrümün defterine bir çizik daha ekledi.

​Bana aşkı sormayın, ben o defteri çoktan kapattım,
Umudumu meyhane masalarında bir kadehte bıraktım.

Gözlerimdeki o baygın bakış, yorgunluğun resmidir,
Güllü’nün feryadı; kimsesizlerin, terkedilenlerin ismidir.

​Sırtımda bin bıçak yarası, dilimde bitmeyen bir "Ah,"
Güneş doğsa ne olur? Benim gönlüme uğramaz sabah.

Bir canım var, o da zaten yârin kapısında emanet,
Ya gel dindir bu sızıyı, ya da çek vur, kopsun kıyamet!


Sokak lambaları şahidim olsun,
Yine karardı gönlümün soluk aynası.

Hangi kapıyı çalsam, ayrılık kokar,
Meğer hep bana yazılmış aşkın en karalisi

Ben sustum, içimdeki o kadın haykırdı,
Kırıldı umudun, neşenin kolu kanadı.

Gelme üstüme felek, benim canım zaten pazarda!
Bir ömür tükettim, hep o bitmez enkazda!

"Kopamam" dediklerim, sırtımdan vurdu beni,
Güllü’nün feryadı, inletir yeri göğü, duyanı!


Acıyı bal eyledim, yarayı derman,
Bu feryat benimdir, bu benim sevda yaram

Masamda boş kadehler,
elimde bir resmin,
Dilimde duadır, hiç eksilmez ismin.


Gözlerimdeki o baygın bakış, yalan değil,
Yaşadığım bu hayat, inan kolay değil.

Kasımpaşa şahidim,
boyun eğmedim dosta düşmana,
Sadece yandım, o yalan olan büyük aşka.


Gelme üstüme felek, benim canım zaten pazarda!
Bir ömür tükettim, hep o bitmez enkazda!

"Kopamam" dediklerim, sırtımdan vurdu beni,
Güllü’nün feryadı, inletip ağlattı yeri göğü,

Acıyı bal eyledim, yarayı derman,
Bu feryat benimdir, bu benim sevda yaram!

"Dedim ya...
Gül dediler, dikeni battı.
Sev dediler, ömrümden ömür gitti.
Şimdi bir sigara gibi,
Kendi külümde yanıp sonuyorum..."



Mekanı cennet olsun.
Yazar ceylan c yilmaz.