2
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
187
Okunma
paralel evrende doğdukları için bu dünya da görülmezler , ama iki yılda bir dünyanın bazı yerlerinde değişiklik yaparlar ,aramızda oldukları ıspatlanamadı ,ama varlar.
Onlar, karanlığın en derin kuyusunda parlayan ilk kıvılcımdı.
Yeryüzü henüz taşların uykusunda, gökler henüz sözsüzken,
Bir fısıltı doğdu: “Işık, kendi suretini çoğaltacak.”
Ve ışık, yıldız tohumları serpti göklere.
Bu tohumlardan çocuklar doğdu,
Saçları güneşten örülmüş,
Gözlerinde ayın sırları,
Tenlerinde şafak rüzgârı vardı.
Onlara Işık Çocukları dendi.
Karanlık diyarlara iner,
Elleriyle gölgeleri yarıp yollar açar,
Kalpleriyle insanlara umut bırakırlardı.
Kimi, denizlerin derinliğinde bir inci gibi parlar,
Kimi, dağların zirvesinde şimşek olurdu.
Kimi ise rüyaların içinde sessizce gezinip
Karanlıktan korkan yüreklere ateş taşırdı.
Onların yürüdüğü yerde
Toprak çiçeklenir,
Gökyüzü yeni yıldızlarla dolardı.
Çünkü ışık çocukları, sadece aydınlık değil,
İnsanın içindeki sonsuzluğu da hatırlatırlardı.
Ve denir ki:
Bir insan yüreğinde iyiliği büyütür,
Bir damla sevgiyi bile karanlığa bırakmazsa,
O da bir ışık çocuğu olur,
Ve göklerin soyuna katılır.
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz