Hayat Bu işte

Doğar bir ışık ufkun derininden,
Yeşerir tohum toprağın içinden.
Uyanır dağlar, çağırır rüzgâr,
Doğa fısıldar: “Hayat budur, bak!”

Kök salan ağaç sarar günle seni,
Irmaklar uyanır serin gün dünü.
Kuşlar öter göğün eteğinde,
Yaşam sürer yeşil bir döngüde.

Adım adım yürür dağla bir beden,
Topraklar mis gibi kokar derinden.
Birlikte akar nehirle, rüzgârla,
Döner güneşe sabırla, huzurla.

Dalda dalgalanır yaprakla onur,
Taşın sessizliği bile bir vakur.
Hiçbir dağ eğilmez hoyrat önünde,
Kendiyle barışık, insana ayna.

Her çiçek bir dil, her kuş bir ezgi,
Böcekte, geyikte, sincapta gizli.
Hep paylaşılır, bölünmez sınırla,
Dost olur rüzgâr, kardeş yıldızla.

Ağaç anlatır dalıyla her sözü,
Fısıldar sessizce gecenin özü.
Doğa susmaz aslında, dikkat ister,
Sözle değil, gözle muhabbet ister.

Yaprak düşse de toprağa sarılır,
Dal kırılır ama yeniden can bulur.
Doğada ölüm umutla doludur,
Mevsim hep yeniden başlar, durulur.

Taht kurmadık biz taşların üstüne,
Gölgende durduk, rüzgâra güvendik.
Doğa çağırıyor: Bir ol yeniden,
Temiz büyüsün orman, deniz, beden.

Gördüm bir kuşun göğe yükselişini,
Anladım: Umut bırakmaz peşini.
İnsan da doğar her karanlıktan,
Bir iç ışıkla başlar yeniden can.

Ben de düşerim, yaprak gibi bazen,
Ama köküm var — hissederim derinden.
Bir ses duyarım: “Toprak unutur mu?”
Hayat bizde de var, doğa bilir bunu.

Bir su gibi akarım sessizliğimle,
Taşlara çarpa çarpa şekil bulurum.
Her yara izim, her çizik bir yönüm,
Yalnız kalmam, çünkü içimde günüm.

Rüzgârla yarışmam, yürürüm onunla,
Koparsam da çiçek, özür dilerim dalda.
Hayatın hakkı var her nefeste,
Yaşamak sadece almak değil ki aslında.

Bir dağa dokundum, sırtıma sabır geçti,
Bir ağaca yaslandım, içim serinleşti.
Ben de doğayım, unutma bunu,
Benim de içimde filizlenir su.

Ey ağaç, ey rüzgâr, ey yıldız,
Ben de sizinle tamamlanırım biraz.
Kalbimde bir kuş yuvası kadar yer var,
Sadece insanda değil, hayat bizde de var.

Konuştu rüzgâr, sustu sonra dağ,
Kaldı sessizlik, en derin cevap.
Ne sözcük yetti, ne gözyaşı tam,
Hayat susunca, kalp anlar ancak.

Bir yaprak düştü usulca yere,
Ne sitem etti, ne de bir çığlık.
Çünkü doğa bilir; gitmek de var,
Ve kalmak bazen en sessiz ıslık.

Kuşlar geçip gider bulutsuz göğe,
Ses bırakmaz ama iz bırakır ya…
İnsan da böyledir bazen kendine,
Konuşmaz ama kalır bir susuşta.

Gün battı, renkler döküldü cama,
Ne güneş kızdı, ne gece korktu.
Çünkü her şey tamam olur zamanla,
Sözsüz de sürer sevgi en sonunda.

Bazen bir nefes olur bütün şiir,
Bir bakış anlatır onca satırı.
Hayat da budur aslında, farkına var:
Susar ama hiç durmaz… akar, akar

Hakkı kalabalık