Biraz sessiz birazda sakinim bu aralar,
Ruhumun derinliklerinde kaybolup gidiyorum,
Kördüğüm olmuş gibiyim çözülmüyor duygularım,
Çıkmaz sokaklarda kaybolup gitmişim sanki,
Bir türlü çıkış yolumu bulamıyorum…

Ne gülmek geliyor içimden, ne ağlamak,
Ne de bir kaç kelam etmek,
Rotasını kaybetmiş gemi gibiyim,
Bir sağa savruluyorum, bir de sola,
Ne sağım belli ne de solum,
Kaybolup gidiyorum gecenin zifiri karanlığında,
Uçsuz bucaksız deryalarda…

İçimdeki sessiz çığlığı bir türlü susturamıyorum,
Karanlık odamın duvarları üzerime yıkılıyor sanki,
Nefessiz kalıp boğuluyorum dört duvar arasında,
Alıpta hırkamı yavaşça omuzuma,
Atıyorum kendimi şehrin ıssız sokaklarına,
Gecenin karanlığında
ağır ağır adımlarla yürüyorum,
Adeta kaldırım taşlarını sayarcasına…

Nedendir bilmiyorum,
Eylül akşamları hep kanatıyor şu yaralı yüreğimi,
Hüzün yağıyor her gece, yorgun gözlerime,
Sararmış yapraklar gibi savruluyorum kara toprağa,
İstanbul sokakları dar geliyor artık bana,
Dar geliyor sevdiğim…
İstanbul sokakları dar geliyor bana…

Ayhan Özdemir
@kaleminesintisi