Sonsuzluğu düşlerken
Aynı göğün altında biz
Esir değil miyiz?

Kurduğumuz hayallere
Bir gün veda edecek olmak
Bizi onun esiri yapan

Sonsuzluğu isteriz biz..

Suskun gecenin
Hüzünlü bulutların
Sönmeye yüz tutmuş yıldızların
Ay’ı beklediği gibi
Biz de biliriz bir gün veda edeceğimizi
Düşleriz sonsuz güzelliği

Bulutlar
Yıldızlar ve
Gece
Kavuşunca Ay’a
Eksik olan parçaları
Tamamlanırdı
Hayranlıkla izlerdik onları
Bakardık gıptayla
Selamlaşmalarına

Biz de seninle öyleydik
Ay ve bulut gibiydik
Ay ve gece gibiydik
Ay ve yıldız gibiydik
Sen benim ışığımdın
Aydınlatırdın
Bense kah bulut
Kah gece
Kah yıldız olurdum
Biraraya gelince unutulmaz olurduk
Biraraya geldiğimizde
Gıptayla bakarlardı bize

Bulutlar
Yıldızlar ve
Gece
Işığı beklerken
Hasretle
Küserlerdi gelmeyince
Gökyüzüne
Yeryüzüne

Gece; gömülürdü derin bir sessizliğe
Bulutlar; dağılırdı dört bir yana
Yıldızlar; sönüverirdi birer birer

Darıldım ben de
Beni bırakıp gittiğinde
Gece oldum gömüldüm sessizliğe
Bulut oldum akıttım gözyaşlarımı toprağına
Yıldız olup kaymayı düşündüm bu dünyadan

Sonsuzluğa hasretim ben
Bekliyorum kavuşacağımız günü...