Bugün iki sandalye koyuyorum
İki çaylı masaya
Ucu en heyecanlı yerinden kıvrık
Açık bırakıyorum kitabı
Tam ortasındayım
Ömrümün demek isterdim
Fakat neresi burası

Haz ve koz bulutu
Karşılaşmadığımız her köşe başı
Aynı gülü bırakıyorum
Eskiden kanatsın diye dikenli
Şimdi uçsun diye kanatlı

Gülümsüyorum ki sözümü unutsun
Diye herkes
Ne böyle tevekkül ne böyle heves
Görüldüyse de emsali az

Başımdan geçen komik bir anı saydım ömrümü
Kızıl bir geyik olarak avlanmadan
Hemen önce
Ateşi ellerimle buldum
Yüzdüm yüzümü yüz kez
Yarınlar yokmuşcasına varsaydım
Hükmünü mangalda kalbimin

Varım sandığım günlerde
Vâr edenin adıyla
Tanrım meğer veganmış avcılarım da!

Çok mu çok abarttım Mecnûn
Bu kadar yangın
Şu kadar yıkım
Neden vakit yok Leylâ
Bir an otların başını okşamaya

Şimdi bir âyet gibi gülümsüyorum
Farz et
Sular çekilmiş
Dağlar duman
Göğ berrâk
Açmışım kollarımı
Tufân bir yanda gemi bir yanda