Tutuyorum nefesimi
Gözlerim gökyüzünde
Hafif bir rüzgar esmekte
Bedene serinlik veren
Gözlerim ayı ve yıldızları arıyor
Ama yoklar nedense
Asuman kapkaranlık
Asuman sanki sinirli gibi
Bana kaşlarını çatarak
Çek diyor sanki
Gözlerini üzerimden
Utanıyorum ve çekiyorum
İndiriveriyorum gözlerimi yere
Sensizlik ruhuma dolanan
Bir zehirli sarmaşık gibi
Beni sarıp sarmaliyor
Çekiyor beni kendine
Sensizlik yivli bir kurşun gibi
Namluya sürülmüş bir hedef ister
ve bu gece bu hedef benim
Tetiğe dokunsunlar istiyorum
Ve bekliyorum...
Bana düşen yalnızlığa belki de bir ilaç olur

Ellerim ceplerimde
Gecenin sessizliğine yoldaşlık ediyorum Pervasızca
Bana parke sokaklar
Cılız cılız yanan sokak lambaları eşlik etmekte
Of! Ne kadar yorgunum
Bir bilebilsen
Ayaklarım bu yorgun bedeni zar zor taşımakta
Bu da yetmezmiş gibi
Yüreğimde bir sızı
Bu yorgun yüreğim
Sanki askıda

kırık dökük bir bank
Bana sesleniyor sanki
Gel dinlen ve kendine gel
Yorgun ayaklar seni taşımakta zorlanıyor
Gel misafirim ol bu gece
Yalpalayarak çöküveriyorum çaresiz
Ayakları kırık bankın üzerine
Ben yorgun o kırık dökük
Eşlik ediyoruz birbirimize

Sırtımı yasladığımda,
Geçmiş dökülüyor omzuma.
Ahşabındaki çatlaklar,
Kalbimdeki yaralara benziyor.
İkimiz de biraz eksik, biraz sessiz…
Ama birlikte tamız.

Yorgunluğum onun sessizliğinde sönüyor,
O da sanki rahatlıyor benim ağırlığımda.
İki yalnızın buluşması bu belki de:
Kırık bir bank ve kırık bir ruh…
Geceyle bütünleşen bir dostluk.

24 Temmuz Perşembe

Paşaoğlu