Analar,defne dallarından yapılmış sallara yerleştiriyor kara gözlü bebelerini
korkularını yenip,acılarıyla eleyip,son damla sütle memeleyip
kokularıyla beleyip, salıyorlar Asi nehrinin,dingin sularına,Musa’laşmaya
gök kararıyor;savaş çığlıklarına dönüşüyor,ebem kuşağı
haçlı orduları geliyor,sürüler halinde
zırhlara bürünmüş; çakal gözlü,tilki bakışlı
Saman dağını aşıp,kuşatıyor kaleleri kuşatıyor köyleri
kuşatıyor dinleri kesiyor dilleri
yalın kılıç,kargı mızrak,kalkan gürz
yanıyor burçlarda,insan etleri,uçuşuyor hendeklere
tayından arta kalan bebe iskeletleri

kadınlar sürünüyor kafilelerle bilekleri kenetli gözleri bağlı
tanrılara adaklanmış,ak kefenler,kızıla boyanıyor
içe bükülmüş çığlıklar,acıya dayanıyor.kemikleşiyor kin
duaların ırzına geçiliyor,haçların gölgesinde
herşey mübah diyor,yeni tanrılar,herşey berikiler için…
erkekleri iğdiş edilmiş,yaylaların kadınları
mavi gözlü çocuklar doğuruyor asırlarca
muzaffer haçlılar dönüyor,batının batısına
yangın yerinden kaçırdıkları ganimetlerle
gözlerinde kan,dudaklarında iman,göğüslerinde nişan
kulakları yırtıyor,çanları kiliselerin
açılıyor kapısı cennetin,dante’siz
dantelli süluetin sahnesine fırlıyorilahi komedya
doğunun rahminde dölleniyor batının soygun çağı
doğunun güneşiyle ağarıyor zifiri
kan ve gözyaşıyla temizleniyor kiri
ardında posası çıkarılmış insanlık;emekliyor,şaşkın,yılgın
ve hiç bir anlam veremiyor;neden varım;ne olacağım
yokluğa sarılıyor,koşuyor arsızca,oburca tüketiyor umudu
uzayı fethetmeye koşuyor;dünyadan uzaklaştıkça
kendine sarılıyor,yalnız kalıyor
bir elinde korkusu ölümün,diğerinde cennetin ahahtarı
cehennemden kaçıyor,körce..!!
dokunduğu herşey kirleniyor;soluduğu hava;içtiği su
yaktığı ateş, taşıdığı yürek,yandığı sevda
düşleri madenleşiyor;altun pırlanta
sürülüyor pazara;sürmeli gözler,sürüce,sürgün veriyor
surreal binlerce tanrı yaratılıyor,mabedleri yıkılmış
tarihsel düttürüden,herkes nasibini alsın deye,bu güldürüden
ve taşıyor Kybele’nin kızgın döl yatağı;mağmalaşıp,yıkıyor kanla karılmış kale duvarlarını..
yakıyor zeytin, hurma, incir ağaçlarını
yeniden doğmuyor defne dalına sarılı ölü bebeler
gelinlik bir kıza dönüşüyor Nehr il Maklup
naletlenmiş toprakları sürüklüyor peşisıra
isyanlar vadeden kuzeye dönüyor yüzünü;
sakin ve narsistçe gülümsüyor...!!

Volkan Kemal

Bu öyküsel düttürü, umudu isyanda bulanlara adaklanmıştır.