Yüzümü nereye dönsem, seni görürem
gözlerindeki karanlık,ürkütür beni
tenimi nereye sürsem,seni duyaram
dudaklarındaki çizgiler,acıtır teni
elif bilsem, secdeye dururam
duasız yakarışlar,avutur beni,vay beni..!

dedi; gözleri bala çalmış karakedi..!

kınalar kurumuş,rastık dökülmüş,kaşlar bozulmuş
serseri bir telaş gezinir,sokakta şimdi..
dert ile yola çıkan dermanın bulur
ser ile karşı duran,fermanın bulur
bin kaş,bir göze vurulur
açılın hanlar,kapılar dar gelir bize
yıkılın duvarlar,zindan zor gelir dize..

dedi, tüyleri zamana yenik serseri kedi

şark magribe karışır,şimal cenupta buluşur,evren cunuplaşır
yüz sancım ol dermana yaraşır
açılın ummanlar,çöl kuru gelir söze..

dedi, sustu karakedi...

kybele’si kıbleye dönüşür,imanı bin bilinmez sevdaya
dudağı karataşla öpüşür,kabe’si bende olanın
yanağı narla sevişir,ateşi serde olanın...

dedi sokağın orospu kedisi

parladı bir kez daha;güneşi kızgın kiremit tarlasında içen karakedinin
sıcakladı tüyleri,kanlandı biti,kuyruğu dikenledi
bir zıpladı ki sorma gitsin...!!
soluklandı;zilin,şalın vede gülün,ülkesi endülüs’ün
kahyası nede yahyası olmak istedi
orada gördü;batının doğuya ayran
güneşin aya hayran oluşunu
birin sıfıra muhtaç;simyanın,kimyasal duruşunu
pusulasız gecede,deryanın,altun tasa sığışını
ipek mendille gelen,zencefil gülüşünü
doğurgan doğunun;savurgan batışını
hep orada gördü;sordu,kimdir bunun anası,danası,düvesi...
iki ihtiyar kıtadan doğan bu tosuncuk;çarkı medeniyyet
şimdi hükmeder sanır,sanrılarıyla sarsılır,kasılır
kasım kasım kanlanır;batı batı,kasımpatılaşır..
doğu,uzağı,ortası yakınıyla hesaplaşmadan
kangrean olmuş yarasıyla,kasaplaşmadan
okuyup yazıp kitaplaşmadan;yoğrulur kardeş kanıyla
yıkılır ince yalanıyla,araf’ta fırlattığı taşıyla
yakılır dini imanıyla,asırlık neft saltanatıyla,sağılırda gider
yığım yığım yığılırda söner..

dedi karakedi

Gaza’nın yanık et kokusuyla yıkanarak;
tarihsel düttürüden sakınarak,kahve falına takılarak
muhittin arabi’ye öykünerek
hallacı mansur’la,aynı tende, derim dirim yüzülerek
tebriz’in güneşiyle aynılaşmadan vardı kum’a
humeyni’leşmeden hayyam’laştı bir kadeh şarapda yunus’laşarak...
yunuslaş,breh yusuf!

Diye bastı narayı karakedi

ürktü kendi sesinden,iri yarı kisvesinde,gölge yapan fesinden
Ve irkildi;bir şimşek yardı göğü;bir dudağı yerde,diğeri
arşa yükselen,iğde dalında,bir dilberdi...
hurma dokularıyla,kediler sokağına damlayan..
kahve kokularını bastırdı,tömbeki,kına kına...
acem halısı gibi yayıldı karakedi;çamur sidik kokulu yola..
ağzı mestane,gözleri han kapısı,sefalar getirdin dedi
ve
yuttu dilini,yutkunamadı,damağında,dünün yarası..
susmak ne demek,zamansız
sırası gelen çekilir hesaba
sırası gelen kurban olur kasaba
sırası gelen cehenneme kütük;cennete saz olur
tüyü yolunan,kaz olur,kaz...!!!
sevdalanan deli gönlün mayası kabarır;gözü kararır
başı döner,sözü azalır,susar
bu devran böyle acılı;şöyle sancılı gitmez
ezberi dilinde toz olur,öyküye ilham veren,karaben çözülür
karagöze kilitli göz süzülür
üfürük tükenir,ve büyü bozulur
büyücü karakedi,sokaktan kovulur
kedisiz sokakta,düzen bozulur,düzen,düz,dürzü !

Volkan Kemal

Bu öykümsü şiirsellik, düzene çomak sokan düzensizlere KARA KEDILERE adaklanmıştır.