TESLİM ETMEDİK E. Balta
Sadece bir kıvılcım değildi
Tutuşturduğunuz...

Kirli ellerinizle
Dünümüzü, yarınımızı,
Geleceğimizi
Yaktınız bir bir:

Ağaçlarımızı, ciğerlerimizi,
Yuvalarımızı...

Ormanda yaşayan hiçbir cana
Acımadınız.

Yavrusuna koşan kınalı kekliğe,
Bir karacaya...
Yumurtası başında can veren
Yaban kuşuna...
Peteğinde yanan arıya,
Minik bir kelebeğe
Acımadınız.
Yaktınız yuvalarını,
Dağlarımızı...

Hiç mi duymadınız o çığlığı?
Yavrusu için dönen tilkinin bakışını,
Yumurtasına siper olan
Serçenin sessizliğini?

Bir kıvılcımda
Milyonlarca can kül oldu
Ve siz
Dönüp bakmadınız bile geriye...

Cayır cayır yandı yüreğimiz,
Nefesimiz kesildi.
Alevlere teslim olan hayatları
Çaresizce seyrettik.

Duman, ateş, korku, endişe
Karıştı birbirine...

Hep birlikte koştuk yangın yerine:
“Aman Allah’ım, bu ne felaket!
Her yer alev alev yanıyor!”

Mavi gökyüzümüz
Simsiyah dumanlara büründü,
Yeşil dallarımız
Kıpkırmızı kor içinde kavruldu.

Kadını erkeği bir olduk,
Hortumlarla su taşıdık,
Tırmıklarımızla, küreklerimizle
Ateşin önüne set çektik.

Duman içinde kaldık,
Gövdemizi siper ettik
Kor ateşe...

Acımasız alevlerin içine daldık!

Kimimiz alevleri söndürürken,
Kimimiz su taşırken
Can verdi...

Yanan neydi?
Ağaç mı?
Beden mi?
Yürek mi?

Küllerin içinde
Çaresizce
Kalakaldık...

Dağlarımız, ormanlarımız, evlerimiz
Alev alev yansa da
Bittiğini mi sandınız?

Boşuna heveslenmeyin!
Asla pes etmeyeceğiz!

Düştüğümüz yerden
Daha güçlü kalkacağız!

Yaktığınız her ağaç için
Binlerce fidan dikeceğiz,
Toprağı yeniden
Yeşille buluşturacağız!

Size inat,
Dağlarımızda, ovalarımızda
Yine kuş cıvıltıları yankılanacak.
Hayvanlar
Yine burada yuva kuracak.

Asla,
Asla size
Ormanlarımızı teslim etmeyeceğiz!

Siz yaktıkça,
Biz daha çok ağaç dikeceğiz!