Ailem Benim..serbest.

Ailem benim,
köklerim toprağın en derininde,
beni hayata bağlayan o görünmez bağ.
Fırtınalar koptuğunda sığındığım liman,
denizler sakinlestiğinde güvertesinden güneşi seyrettiğim o eski gemi.

Babamın gölgesi,
üzerime serilen o devasa çınar.
Sözleri az, varlığı dağ.
Annemin sesi,
yaralarıma üflenen en şifalı nefes,
avuclarında büyüttüğü o sonsuz bahar.

Biz.
aynı sofranın etrafında halkalanan
bir avuç mutluluk,
aynı acıya bölünmüş ekmek,
aynı kahkaha ile çınlayan bir şenliktik.
Duvarlardaki sararmış fotoğraflarda,
dönüp kalmış en gerçek an.

Şimdi harfleri eksik bi alfabe gibiyiz belki,
her birimiz hayatın başka şehrinde,
başka bir hecesinde.
Ama bilirim,
yolumu kaybettiğimde kuzeyi gösteren pusulamdır her biri.

En savunmasız anımda sırtımı yasladığım o görünmez duvar.

Ailem benim,
İlk kalem, son sığınağım.
Anlatmaya kelimelerin yetmediği o tek kelime:
Evim..

Hasan Belek
02 07 25
Akçay