SEVGİLİYE

Habire perperişan, karman çorman dünyamız
Yoksun, eksik ve fakir hep bayağı rüyamız

Güya bir iddiayla söyleniriz “ümmetiz”
Bir varmış bir yokmuş hem sanki bir hayâletiz

Ne mekâna ad verdik ne zamanla uyuştuk
Düzlükler uzak kaldı, sarp yollarda yokuştuk

Bir kuyuya düştük ki, ne mümkün kolay çıkmak
Sersefil hem bedbahtız her taraf çıkmaz sokak

Bir araya toplansa, serilse sere serpe
Katmer katmer günahlar, yeter de artar derde

Umudumuz bir sensin, korunağımız bir sen
Tepeteklak bu devir, sarpa sardı bu düzen

Mümtâz ipten koptuk biz, dağıldık tesbih gibi
Karalara boyandı, göğümüzün mavisi

Atalet boynumuza, urgan oldu asılı
Mevsimleri yıllara küstürdük ah hâsılı

Zemheri bir ân gelir, lime lime ederler
’’Hani ya ne getirdin, bohçanda ne var’’ derler

Bize de bakar mısın, nurdan yüzünle bir kez
Ah öyle mahcubuz ki hem değiliz mücehhez

Ne olur bir tebessüm tüm iksir ve hem sırla
Bu vehamete ya bir form at ya da sıfırla

Geçmişten geleceğe, değişmez saltanatın
Hep tahtında sen varsın, çift konumlu hayatın

Ne yaparız yapayalnız, sen de olmasan kimiz
Sevgili Efendimiz, şefâat Efendimiz...

Aralık/2018

F. Selçuk Soylu