Derler ki, yedi tepe istanbul,
Ve de İstanbul çok güzel,
neresi yedi tepe,
olmuş artık her yeri yüzbir tepe,
koşmuş da gelmiş insanlar,
taşı toprağı,oranın altınmış diye,
kimi uzun, kimi tombul,
olmuş İstanbul, yüzbir tepe.

Kalmamış, eski boğazın güzelliği,
Kaybolmuş !
o yeşil kıyılarının özelliği,
hani nerde, o boğaz kıyısının eski sessizliği,
hıncahınç insanlar dolmuş,
koşturup gelmiş kim varsa,çoluk çocuk,
bağrı yanık, Anadolu’mdan.

Süzülerek geçmez olmuş boğazlardan,
artk o eski şen şakrak gemiler,
dolmuş boğazlara marmaraya
büyüklü küçüklü gemiler,
gökdelenlerden görünmez olmuş,
o güzelim camiler,
tankerler geçmekte artık boğazdan
mazot ve tehlike yüklü.

eskisi gibi, leziz değil,
Eminönü ’ndeki,boğazladaki,
köprü altındaki ekmek arası balıkları
çoğalmış Fatih’de eli tesbikli yeşil sarıklıları,
dolaşır çarşılarda, caddelerde,
giydiğini dinine uygun gören, modern sanan,
afkanistan’a iran’a özenen,
kara, çarşaflıları.
dış kaynaklı ölüm kusan,
insan avcıları.



A.Yüksel Şanlıer
30 Ekim 2008-10-30


Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Yahya Kemal Beyatlı 1984-1958
“ruhu şadolsun”